"PP + Piglet

วันจันทร์ที่ 4

วันนี้ม่ายมีสอบ ก็เลยอยู่บ้านอ่านหนังสือ

ตื่นมาตั้งแต่เช้า จนบ่าย ทอบก็นั่งเล่นเกม

เราก็เปิดทีวีดู ก็มีความสุขนะ แต่เราม่ายได้พูดอารายกันเลย

พอถึงตอนเย็นก็ออกหาข้าวกินที่โซนเหลือง แต่รู้สึกเสียใจตรงที่

รูปของเราที่ไว้หน้ารถตรงที่ใส่ระดาษทิชชู่ ทอบย้ายยเอามาไว้ในเก๊ะ

เราก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แล้วอีกทั้ง พอมาถึงโซฯเหลืองที่จอดรถ

ทอบลงรถแล้วเห็นอะไรม่ายรู้ แล้วก็รีบบอกให้เราเอารถไปจอดหน้าร้าน

เหมือนกับว่าจะหนีอารายสักอย่าง  แต่เราก็ยังจะเดินไป

ขณะที่เดินด้วยกัน ทอบก็หยิบโทรสาบมากดแล้วก็คุยกะใครม่ายรุ

ทำเหมือนม่ายได้เดินมากะเรา เราโคตรเสียใจเลย

เราถามวาทอบหนีใครหรอ มันก็บอกว่าม่ายได้หนี แล้วยังขึ้นเสียงใส่เราอีก

ทั้งๆๆที่เรายังไม่ได้ด่าหรือขึ้นเสียงงเลย  เราเสียใจนะ

ที่ทำไมถามดีๆถึงไม่ตอบดีๆๆหรอ

นับแล้วจากเดือนสิงหา ถึง ต้นเดือนมีนา

ตัดวันเสาอาทิตย์ และวันหยุดต่างๆแล้วก็เหลือเพียง 150 วันที่จะได้อยู่กับทอบ

แต่ดูทอบจะไม่สนใจกับสิ่งที่กำลังจะมาถึงเลย

วันที่ 1 สิงหาเข้าเดือนนี้ ก็มีข่าวเศร้าอีกแล้ว ป้าพรตาย

ก็รู้สึกเสียใจแทนพี่พัดพี่พี่ปอยที่ต้องเสียแม่ ทั้งๆที่อายุก็ยังม่ายมากเลย

ถ้าเป็นเรา เราคงอยู่ไม่ได้แน่ เพราะแม่คือคนเดียวที่เรารัก

เผาศพป้าพรวันอาทิตย์  สองวันที่ผ่านมานี้ได้ขับรถโดเรมอนไป โหยย

ม่ายได้ดีใจเลยนะที่ได้ขับรถใหม่พ่ออ่ะ ม่ายมีอารายดีเลย

พวงมาลัยก็ฝืด แถมยังรู้สึกขับม่ายสนุกเท่ารถทอบเลย

ม่ายอยาขับเลย พอขับแล้วรู้สึกว่าม่ายปลอดภัยไงม่ายรุ

กลับมาบ้านทอบคืนวันอาทิตย์ ก็รู้สึกเฉยๆๆ

ทอบไม่ได้บอกว่าคิดถึงหรืออยากจะให้เรากลับมาเลย

ก็เลยรู้สึกเหงาๆๆ ทั้งๆที่น่าจะเลือกอยู่บ้านกะจอยดีกว่า

ช่วงอาทิตย์นี้สอบกลางภาคแล้ว

งานจารอ้อมก็เคลียละ  สุดท้ายหัวข้อของเรา คือ

ก็ เคลีย หัวข้อวิจัยมาได้ละ

พอดีมีตัวอย่างมาดู แล้วก็ลอกๆๆมา แต่ก็ยังวางใจไม่ได้ ถ้าเอาไปให้ อาจารอ้อมดู

หัวข้อเราต้องม่ายผ่านแน่ๆๆ  ทำไมเราคิดม่ายออกเลยว่าเราจะทำเรื่องอะไรดี

แล้วยังจะมาเรื่องแพรอีก ทำไมเดี่ยวนี้มันนิสัยงี้วะ งานอารายก็ม่ายรับผิดชอบเลย

ให้เอาไปดู งานที่แก้ ก็ม่ายแก้ เราต้องได้กลับมาทำเองทั้งหมด

เห็นแล้วมันน่ารำคาญ แล้วก็ยังมีปัญหาอะไรของมันมากมาย

เราเลยต้องมาเครียด เรื่อง งาน จาร อ้อม ก็ ม่ายรุ  ว่าจะทำยังไง ดี

นอก จากเรื่อง งาน วิจัย แล้ว  ทอบ มาทำให้เราเครียดอีกแล้ว

ช่วงนี้ ทอบทำตัวไร้สาร ไม่มีค่าเลย ต้นเหตุก็มาจาก ชีวิตทบที่เสียไป

เพราะโดนไทน์ จารอ้อม ถ้า ทอบม่ายติด เอฟ จารอ้อม ทอบคงแก้ไขได้

แต่ตอนนี้ ชีวิตทอบมัน เละเทะไปหมดแล้ว จากภูมิทัศ ก็จาดรอบ

แล้วก็วิชาอื่นๆๆอีก ที่ทอบต้องไปเรียนคนเดว เราว่าละ ว่าทอบไปเรียนคนเดวม่ายได้หรอก

แล้วสาเหตุนี้ทำให้ทอบม่ายไปเรียน ที่ลงเรียน วิชาวันเสาร์ ศิลปะ ที่งๆๆที่เปนวิชาที่ง่าย

แต่วันที่เริ่มต้นทอบม่ายไป เลยทำให้วันหลังๆๆ ทอบก็ไม่ไป

แล้วยิ่งมาตอนนี้ทอบม่ายมีใครช่วยแล้วก็ยิ่งหนักเข้าไปอีก

แล้วยังจะวิชา อาหารและ ยา  กช แล้วก็ สังคม

ทอบยังจะดรอบอีก เรากลัว ทอบเรียน ช้ากว่าคนอื่น ไป 2 ปี แล้วเมื่อไหร่ทอบจะจบล่ะ

ยังม่ายพอ ตอนนี้ทอบเอาแต่เล่นเกมส์ทั้งวัน ทั้งคืน

แล้วเมื่อคืน ยังแอบบออกไปเล่นเกมส์อีก 

เราจะทำยังไง ดี เราช่วยทอบไม่ได้เลย

ทำไมเราต้องเป็นทุกข์อย่างนี้

เกิดภาวะเครียดเฉียบพลัน ขึ้นกับตัวเองอีกแล้ว

เมื่อต้องงมาเรียนวิชา วิจัย กะอาจารย์อ้อมทิพย์

เฮ้อ. . . แค่เริ่มต้นการหา โจทย์ก็ยังม่ายผ่านแล้ว

แก้มาหลายเรื่อง หลายครั้งแล้ว เครียดตั้งแต่เมื่อวานมาถึงวันนี้

พอไปปรึกษาอาจารย์ ก็กลับไม่ได้ให้คำตอบอะไรเลย ว่าเราเรื่องนี้จะดีไหม

เครียดอ่ะ ว่าทำไมอาจารย์ถึงไม่แนะนแวทางเลยวะ

ให้วิจัยเรื่องที่เกี่ยวกับ การสื่อสาร  . .  เรื่องแรกคิดถึงเรื่องโทรศัพท์ ต่อมาก็เรื่อง บลูทูธ

แต่มันยังม่ายดีพออ่า  จน ตอนนี้เครียด เจ็บหัวจี๊ดไปหมดแล้ว

จะต้องทำเรื่องอะไรดีหรอ ที่มันมีแนวทางให้เราก้าวต่อไป แบบไม่ต้องเครียดอย่างนี้

อย่างกลุ่มอื่น มันทำเรื่องอะไรม่ายรุ แต่มันก็ยังม่ายเครียดเหมือนเราเล ย

 ทำไมต้องเป็นอย่างนี้วะ เหมือนอาจารม่ายสนใจที่จะช่วยเรื่องงานเลย

ตอนนี้ เรามานั่ง คิด คิด แล้วก็ คิดด

ทั้งวันที่ผ่านมา ตั้งแต่ตื่นนอนเราก็คิดเรื่องที่จะวิจัย ว่าจะทำอะไร

แต่มันก็ คิดแล้ว กลัวว่า มันจะไปต่อไม่ได้

คนอื่น ที่มาอ่าน อาจจคิดว่า ม่ายเหนต้องเครียดเลย

แต่เราสิ เราจะผ่านไหม แล้วจะไปรอดไหม

เซง อ่ะ  

เราเริ่มขับรถได้แล้วนะ ลองขับกะพี่ทอบก็ดีอ่า

แต่ถอยกับเลี้ยวยูเทินยังม่ายค่อยมั่นใจเท่าไหร่

เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ตี 3 ละ กลับมาถึงหอ 4 ทุ่ม

ทอบมารับไปหอติน แล้วกะลังจะกลับบ้าน อ่ายฟลุคโทรมา

บอกว่ามีเรื่อง เราก็เลยต้องไป สรุปตีกัน

ได้ไปเย็บที่โรงบาล ลานนา แล้วถึงกลับบมา

วันนี้พี่ทอบตัดสินใจดรอบเรียน เราอยากลองขับรถ

จะได้รู้ว่าถ้าไปคนเดวจะขับได้ไหม เราก็ทำใจอยู่นาน

รอๆๆๆ แล้วก็ขับออกมาถึงหอ รถดับ 2 ครั้ง

แล้วพี่ทอบก็โทรมา

บอกว่าเอารถออกไปอ่า ยายด่ารู้ไหม ยายบอกว่ามันเอารถยนออกไป

รถแพงนะ ขนาดขับมอเตอไซยังม่ายม่ายคล่องเลย

เราฟังแล้วโคตกลัวเลย เราว่ายายต้องเกลียดเราแน่เลย

ขนาดรถมอเตอไซก็ยังทำเป็นกุญแจหาย เพระคิดว่าเราขับไปชน ทั้งๆๆที่เป็นอ่ายน้องตัวเล็ก

ที่ทำให้ตะกร้าเบี้ยว อ่า   เรากลัวยายเอาไปบอกแม่ แล้วแม่จะเห็นว่า

เรามาหลออกแดกทอบ ยังเอารถทอบไปขับอีก เรากลัวจังเลย

ต่อไปเราจะเอามอเตอไซมาขับเองละ  เราม่ายอยากให้ใครมาว่า ว่าเราเกาะทอบกิน

แล้วเราก็เลยให้ทอบมาเอารถที่หอ มาที่ตึก 70 ปี

พี่ทอบก็ปลอบ แล้วก็สอนเรา ว่าเราม่ายน่าเอารถออกมาโดยที่ม่ายได้บอกยายเลย

เรากลัวว่าถ้าเรากลับไปเย็นนี้ ยายจะด่าเรา

เมื่อไหร่ที่พ่อจะซื้อรถให้สักที

เฮ้อออ . . .

วันอาทิตย์ละ หลังจากที่กลับบ้านไปอยู่ที่นั่น

กลับไปก็มีแต่ปัญหาอะไรม่ายรุ  แต่ก็มีความสุขได้ไปช่วยแม่ขายของ

เพระป้าไปกำแพงเพชรกันหมดเลย ขายดีด้วย

แต่ปัญหาที่ไปอยู่บ้านก็คือพ่ออยากกินข้าว แต่ก้ม่ายรุจะกินอาราย

แล้วช่วงนี้เราไปนอนที่บ้านเราก็ม่ายอยากไปนอนแอร์ รุสึกเย็นอ่า

ก้เหมือนว่าอยู่ที่นี่อยู่กับความเย็นมาตลอดแล้ว อยากอยู่ที่อุ่นๆๆบ้าง

กลับมาก็ต้องเครียดอีก เมื่อตอนนี้ทอบบอกว่า ม่ายไหวแล้ว

เรียนภูมิทัศน์วาดรูปโคตยากเลย มันก็จริงนะ ก็พี่ทอบวาดม่ายได้ตั้งแต่แรก

แม่ก็ม่ายน่าให้อยู่เลย สงสารพี่ทอบอ่า ต้องมาเสียเวลาอีก

แล้วอีกอย่าง สงสารพี่ทอบที่ต้องไปเรียนคนเดว

ถ้าพี่ทอบย้านไปวิทย์คอม มันม่ายยากไปหรอ เราเปิดดูอ่า มันมีฟิสิก เคมี ชีว

แล้วพี่ทอบจะไหวหรอ ขนาดมิ้น อีจิ๊บสึงตึง พี่เดียยังย้ายมาเลย

น่าเป็นห่วงจริงๆๆๆ  ถ้าพี่ทอบขัยนตั้งแต่แรกป่านนี้คงเรียนนิเทศสบายไปแล้ว

ที่จริงมันก็เป็นความผิดที่เราด้วย ที่ตอนนั้นเราม่ายค่อยรุเรื่อง

เราม่ายชวนพี่ทอบเรียนซัมเมอร์

ตอนนี้เครียดอีกละ ฟันก็ยังม่ายหายปวดเลย

วันนี้ ม่ายไหว จริงๆๆ ตื่น เช้ามา

โคตปวดฟันเลย ทำไมมันปวดอย่างนี้ เนี่ย

เมื่อวานก็ยังกินของแข็งได้เลย  อีกอย่างวันนี้มีงานพรีเซ้นด้วย

ก็เลยม่ายไปดีกว่า นอนๆๆๆ แล้วก็ตื่นมากินข้าว

วันนี้มีนัดไปเรียนขับรถวันสุดท้ายละ เฮ้ออ จบๆๆซะที กว่าจะได้เรียนผลัดมาหลายวันละ

แต่พี่ทอบตื่นโคตสายเลย สุดท้ายเราได้ไปตอนบ่าย 2 โคตขาดทุน

สอนถอยรถ แต่เราก็ยังม่ายค่อยเป็นเลย

ขับรถเสร็จก็ไปกินโจ๊กสมเพชรโคตแพงอ่า

แล้วก็ไปเซ้นกะโร ไปซื้อผ้าของซาริโอ แม่งโคตทุเรศเลย

มันถามว่าจะเอาถุงหรือว่าจะลด 25 เปอเซ็น  เราเลยขอลดละกาน

แล้วก็ไปทำหน้าที่โร ช่วงนี้สิวเยอะมากๆๆ แล้วรู้สึกว่าน้องหมีเหม็นอ่า

ม่ายรุว่ามันเป็นโรคอารายรึป่าวกลัวจังเลย กะว่าจะไปตรวจ

เพระเขาบอกว่า สิวขึ้นตรงระหว่างจมูกกะปวก คือ ความผิดปรกติตรงฮอโมน กลัวง่าว

ตอนแรกว่าจะดูหนัง แต่ก้ม่ายได้ดูเพราะ ฮักเข้าโรง 3

เลยชวนทอบไปลองทำหน้า ดูดสิว มันติดจาย  5 55 +

เลยกะว่ามาดูหนังที่บ้าน   ปวดฟันๆๆๆๆๆ

เมื่อวานเพิ่งไปถอนฟันมา เพราปวดฟันมาก

เราเลยกลับไปนอนที่บ้าน แม่พาไปถอนที่โรงบาล

ปรากฏว่ามันคือฟันซาว ถอนออกมา ปวดมากเลย

ปวดจนถึงวันนี้ เกือบถึงอาทิตย์แล้ว

แต่เรื่องที่น่าเสียใจก็คือว่า

ตอนแรกทอบบอกว่าจะมารับ แต่เราอยากให้พ่อไปส่งบ้าง

กลัวพ่อจะว่า แล้วพอมาถึงตอนเย็นพ่อกลับบ้านมารีบอาบน้ำ

เราบอกพ่อว่าไปส่งจิ๊บที่หอหน่อยนะ พ่อก็เหมือนรีบมาก

เราเลยบอกว่างั้นให้ทอบมารับก็ได้ พ่อก็บอกว่าเดี่ยวไปส่งเอง

เราขับจักยานไปซื้อโจ๊กเพราะหิวมากเลย พอกลับมาเหนพ่อนั่งรอในรถละ

จะรีบไปทามมายม่ายรุ ถ้ารีบแล้วบอกว่าจะไปส่งเราทามมาย

ทำเหมือนว่าเราเป็นภาระ เราโคตเสียใจเลย

เข้าบ้านมาก็บอกแม่ แล้วแม่ก็ปลอบๆๆ ระหว่างทางนั่งบนรถ

เราม่ายคุยสักคำเลย แล้วพ่อก็ถามว่าเปนไร เราม่ายอยากคุยด้วยเลย

พ่อเป็นอย่างนี้หลายครั้งแล้ว  

เรากลับมาถึงหอตอน 6 โมง พร้อมกะโจ๊กที่เย็นแล้ว

เมื่อไหร่ เราจะได้รถขับเองซะที เราเป็นอย่างนี้เหมือนทำให้พ่อลำบากที่ต้องมาส่งอ่ะ

ตอนนนี้ เราอยากระบายให้ใครสักคน

แต่เพื่อนก็ม่ายมีใครอยู่หอเลย  ปวดฟันมาก

กลับหอมาแล้ว  กลัว จัง

กลัว ว่า แพร จะโกด เราจนตัดเพื่อน

เราคิดมากนะ เพราะ เราแคร์ทั้งเพ่อน ทั้ง ทอบ

ทอบก็ม่ายน่าไปบอกดอส เลย ทั้งๆๆที่รุ ว่าถ้ามันรุมันต้องเสียใจอ่า

ถ้าเป็นเรา เราจะรอให้มันรุเอง เพราถ้าแนเพื่อนทอบนะ

เพื่อนทอบคงต้องเก็บความลับนี้ไว้ม่ายบอกเราหรอก ถ้าทอบเคยทำผิดไร มา

แล้วเรื่องก็ม่ายน่าคิดมากอย่างที่เราคิด

แพรม่ายได้โกดไรเราเลยเพียงแต่ก็ สงสัย

ว่าเราจะไปบอกทอบทามมาย เรื่องนี้เราก็ผิดเต็มๆๆนะ

ที่เราไว้ใจบอกทอบ ทั้งๆๆที่เป็นคงามลับของเพื่อน

แต่ทอบก็เป็นแฟน เรามีอาราย เราก็จริงใจบอกออกไปทุกอย่าง

สุดท้ายแพรก็เหนว่าเราเป็นเพื่อนที่สำคัญกว่า เรื่องมันก็ม่ายมีอาราย

แต่เรื่องมันมาทุกข์ใจ คือ ทอบ

ตอนกินข้าว เรานั่งคุยกันว่า  ทอบสารภาพออกมาวว่าทอบ

ม่ายได้ไปเรียนหลายวิชาแล้วที่ผ่านมา ก็เพราะ ทอบม่ายมีเพื่อน

แล้วก็พวกภูมิทัศน์ก็เข้าหายากจริงๆๆๆ  เป็นเพราอย่างนี้ทอบถึงม่ายอยากไปเรียน

• - - เราฟังแล้ว เราสงสารทอบอ่า เราอยากทำอาไรสักอย่งาที่ช่วยทอบได้

ทอบม่ายเคยต้องลำบากอย่างนี้มาก่อน มาเจอเรื่องอย่างนี้ก็รับม่ายไหวเหมือนกัน  ก็ถ้าเป็นเรา

เราก็คงปรับตัวม่ายได่ ให้ไปเรียนแล้วนั่งคนเดียว เราก็ม่ายอยากไป

เราอยากให้ทอบย้ายมานิเทศเหมือนเดิม มามีเพื่อน

เราจะทำยังไงดี ตอนนี้เราต้องอยู่ข้างทอบ

ให้กำลังใจทอบที่สุด   กลัว ว่าเกรดเทอมนี้ทอบจะม่ายดีอ่า

แล้วต่อไปทอบจะทำยังไง   เราเครียดมากเลย

เครียดยิ่งกว่าเรื่องวเราเองอีก   มาฟังปัญหาทอบแล้ว มันทำให้เราลืมปัญหาทุกยอ่างของเราไปหมดเลย

เรายอมที่จะทุกข์ แทนที่ต้องมาเหนทอบเป็นแบบนี้เราม่ายสบายใจเลย

แต่นี่ ก็คงเป็นผลของทอบแล้วแหละ ที่ฟ้าลิขิตมาให้ทอบต้องเจอกะความลำบากบ้าง

โทษที่ตอนนิเทศม่ายตั้งใจเรียน  - -  -  สู้ๆๆๆ

วันนี้ ขับรถเป็น วันที่ 3 แล้ว

 จากวันเสาร์ม่ายได้ไป เพราะมีปัญหา

ทอบบอกว่าเมื่อคืนวันเกิดดอส แล้วทอบเป็นคนบอกความจริงดอส

ว่าแพรคบกะเอฟอยู่ ดอสเสียใจมาก  เราฟังเรา เรากลัวแพรโกดเรามากเลย

ทอบม่ายน่าไปบอกดอสเลย และอีกอย่างในเมื่อทอบสัญญากะเราแล้ว

ทำไมทอบม่ายรักษาสัญญา แพรต้องโกดเราแน่ แล้วสุดท้าย เราอาจได้ตัดเพื่อน

เราโกดทอบมากเลย แล้วก็ว่าทอบ แต่เราเสียใจมากที่ทอบม่ายยอมรับผิด

กลับมาเสียงดังใส่เราอีก อีกทั้ง ทั้งๆๆที่ทอบเป็นคนผิดที่ม่ายรักษาสัญญา

ก็น่าจะขอโทษเรา กลับบอกให้เราไปเลือกแพร  เราจี๊ดมากเลย

อารายวะ !! เราว่าทอบม่ายได้เลยใช่ไหม ทำไมนิสัยเสียอย่างนี้

เราไปขับรถม่ายไหวแล้ว ม่ายมีสมาธิ ใจสั่นด้วย เราเลยขอให้ทอบมาหาที่บ้าน

แต่ทอบกลับบอกว่าจะไปทำไม  . ..  ตอนนั้นเราเสียความรู้สึกมาก

ทำไมอ่า แค่เรื่องแพรเราว่าทอบแค่นี้ทอบต้องมาพาลถึงเรื่องเราเลยหรอ

เราม่ายได้กดทอบหนักซักนิด แต่เราเสียใจ แค่ว่า

• n ทำไมคนที่เราไว้ใจแล้วยอมพูดความจริงในใจที่ระบายไปทำไมถึงต้องเอาไปบอก

แล้วทำให้เราเสียใจอย่างนี้  ครั้งนี้ม่ายช่ายครั้งแรก

ทอบเคยเอาเรื่องที่ทิ้งเราไว้ที่เทพปัญญาไปเล่าให้เพื่อนฟัง  เราเสียใจมากเลยนะ

ทั้งๆๆที่เรื่องนี้น่าจะรู้กัน 2 คน  ถ้าสมมติว่าคนที่ทิ้งเปนเราบ้าง แล้วเราเอาไปเล่า

ทอบคงจะโกดแล้วคงม่ายให้อภัยเราแน่เพราะทอบอาย

เราเสียใจจริงๆๆ ที่เราไว้ใจทอบมากเกินไป

สุดท้าย เราก็ ม่าย ไปเรียน ขับ รถ

แล้ว ก็ ไป โร บิน สัน กะ ทอบ

กิน ราเมง ฉีดสิว  โอย ยย  . .. . สิว ที่แก้มอ่า

มันเป็นหัวดำ หมอ กดไง ก็ม่าย อออก 

กลับมาที่บ้าน ป้า เลยให้พี่เจี๊ยบ กดด  โอวว ว

ออกมา ละ  หัวโคตรดำเลย น่า กลัว มากเปนสิวหินอ่า   -*  -